ogłoszenia i apele

Odeszła. Łzy kapały z jej szarych oczu. Czułem się winny.

Mój świat po diagnozie - nieoperacyjny złośliwy nowotwór prawej piersi z przerzutami do kości - zatrząsł się w posadach. A kiedy przestałem się odbijać w jej oczach – runął.

Od dwóch lat mozolnie buduję go od nowa. Nie jest taki sam. Z konieczności stałem się jego centralną postacią. W chłodne dni osłaniam się szalem i kaptur naciągam, bo odporność prawie zerowa. Używam balsamów, bo skóra sucha i uczulenia... Rękawic w metrze nie zdejmuję, bo bakterie.

W moim świecie zagościł pan Śmierć. Przywykłem do niego. Już nie pytam, dlaczego ja? I czy kartka z kalendarza jest ostatnią czy pierwszą?

Tylko w gorsze dni krzyczę: życie, umrę, jeśli odejdziesz!

Od dwóch lat patrzę, jak w opatrunki wsiąka moja prawa pierś. Znika coś, czego nigdy nie chciałem mieć. Ironia!

Żyję. Uśmiecham się do ludzi. Jeszcze pracuję, choć ostatnio jest coraz trudniej.

Używam opatrunkow Atrauman i Grassolind. Do przemywania rany płynu Octenilin. Nie stać mnie na żadną formę rehabilitacji.

Nie ukrywam, że każda forma pomocy jest dla mnie cenna. Finansowa, rzeczowa...

A najbardziej propozycja sensownej pracy - mógłbym dalej być samowystarczalny. To cudowne uczucie!

Pomóżcie proszę...

mój mail: lukaszpawel4@gmail.com

Łukasz