Relacje

Pełny dostęp – edukacja dla sektora ochrony zdrowia - relacja z seminarium


W dniu 30 października 2014 roku w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich odbyło się seminarium „Pełny dostęp – edukacja dla sektora ochrony zdrowia”, projekt organizowany przez Kampanię Przeciw Homofobii, współfinansowany z Funduszy EOG w ramach programu Obywatele Dla Demokracji i mający na celu poprawę jakości opieki zdrowotnej świadczonej pacjentom LGBT.

Seminarium inaugurujące projekt miało na celu zarówno zwiększenie wiedzy specjalistów sektora zdrowia z zakresu potrzeb osób LGBT, jak i zapoznanie się z wynikami badań społecznych na temat dyskryminacji osób nieheteroseksualnych i transpłciowych w opiece zdrowotnej.

Podczas seminarium swoje rozważania i ekspertyzy przedstawiły następujące osoby: 
  • Mirosław Wróblewski „Międzynarodowe standardy ochrony prawa do zdrowia osób nieheteroseksualnych”, 
  • dr n. med. Remigiusz Jarosław Tritt „Specyficzne potrzeby zdrowotne osób nieheteroseksualnych”, 
  • Marcin Rodzinka „Analiza systemu kształcenia studentów medycyny i lekarzy pod kątem treści dotyczących orientacji seksualnych i tożsamości płciowej”, 
  • dr n. med. Agnieszka Żok „Próba oceny wiedzy studentów uniwersytetu medycznego na temat homoseksualizmu w kontekście potrzeb zdrowotnych osób LGB”
  • Izabela Jąderek „Transinkluzywna opieka zdrowotna - stan obecny i wyzwania”
  • Anna Mazurczak „Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną w obszarze opieki zdrowotnej w badaniach Rzecznika Praw Obywatelskich”.

Po wysłuchaniu wszystkich ekspertów głos zabrał dr n. med. Marek Balicki, a następnie o projekcie i jego idei wypowiedzieli się dr Agata Loewe i Marcin Rodzinka.

Poszczególne ekspertyzy wskazały nie tylko na pokutujące cały czas mity i stereotypy dotyczące diagnostyki i leczenia osób nieheteroseksualnych, ale także na stan wiedzy medycznej i dotyczącej praw i obowiązków pacjentów wynikających z poszczególnych ustaw o opiece zdrowotnej.

Seminarium rozpoczęło się wspomnieniem zasad Yogyakarty, które podkreślają, że każdy człowiek – niezależnie od swojej orientacji seksualnej czy tożsamości płciowej – ma prawo do równego traktowania m.in. w ochronie zdrowia psychicznego i fizycznego. Wyniki przedstawionych badań ujawniły brak treści dotyczących seksualności człowieka w programach nauczania szkolnictwa wyższego w obszarach orientacji seksualnej, tożsamości płciowej oraz zdrowia osób nieheteroseksualnych i transpłciowych. Wykazano również brak zajęć dotyczących specyfiki pomocy w/w osobom, a także brak powyższej tematyki w obszarach pomocy psychologicznej.

Eksperci w swoich wypowiedziach wskazali, że seksuologia – tak ważna w treściach nauczenia – jest w Polsce dla lekarzy specjalizacją możliwą do ukończenia dopiero po zrealizowaniu całego programu sześcioletnich studiów lekarskich oraz specjalizacji ginekologicznej, psychiatrycznej lub neurologicznej. W tematyce studiów podstawowych, zarówno medycznych, jak i psychologicznych, seksuologia jest tematem pomijanym i bagatelizowanym, co przekłada się na standardy pomocy m.in. osobom nieheteroseksualnym i transpłciowym.

Specjaliści wskazali, że treści z zakresu seksualności człowieka powinny być zawarte nie tylko w programie studiów podyplomowych, lecz także w tematyce innych specjalności lekarskich i psychologicznych.

Ponadto z ekspertyz wynika, że podczas wizyt w gabinetach lekarskich, psychologicznych lub podczas pobytów w oddziałach szpitalnych osoby nieheteroseksualne i transpłciowe są dyskryminowane. Partnerom i partnerkom nie wolno odwiedzać ich w szpitalu, komentowane są osobiste wybory i decyzje, słyszane są obraźliwe i poniżające komentarze ze strony pracowników opieki zdrowotnej, a specjaliści często nie wiedzą, jak mają się zwracać do swoich pacjentów/klientów, a także nieetycznie odnoszą się do procesu korekty płci i decyzji pacjentów z tym związanych. Pacjenci LGBT bardzo często spotykają się z odmową wizyty lub możliwości wykonania badań, są stygmatyzowane, wzbudzane jest w nich poczucie winy z powodu własnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej. 

Dr n. med. Marek Balicki, po wysłuchaniu wszystkich wypowiedzi, wskazał na konieczność zmiany i pracy nad ulepszeniem obecnej sytuacji. Omawiając wyniki zaznaczył również, że pacjenci, podobnie jak i środowiska medyczne i psychologiczne, oprócz swoich praw mają również obowiązki z nich wynikające i w równym stopniu należy ich przestrzegać. Dziękując zaproszonym ekspertom, wyraził swoją troskę i podkreślił wagę problemu.

Podczas podsumowania dr Agata Loewe i Marcin Rodzinka zaznaczyli, że kolejnym krokiem w projekcie będzie wskazanie ekspertów mających dalej pracować nad projektem, którego produktem będą rekomendacje dla środowisk ochrony zdrowia.

Po części panelowej zaproszono do dyskusji, która wskazała na szereg dodatkowych obszarów do pracy. Sala w biurze Rzecznika Praw Obywatelskich była zapełniona przez lekarzy, psychologów, pielęgniarki, pojawili się goście z wielu pozawarszawskich terenów Polski.

Przedstawicielki Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych podkreśliły, że pacjenci nie mogą zapominać o swoich obowiązkach względem pracowników opieki zdrowotnej, które wg nich wiążą się z koniecznością informowania o swojej orientacji. Dr Balicki odpowiedział, że orientacja seksualna nie może mieć wpływu na jakość świadczenia ani pomocy pielęgniarskiej, ani medycznej. 

Przedstawicielka środowiska odpowiedzialnego za treści programu nauczania w uczelniach wyższych zaznaczyła, że temat seksualności człowieka, w tym również orientacji seksualnej i zaburzeń seksualnych, znajdują się w tematach obowiązujących studentów uczelni medycznych. Dr n. med. Agnieszka Żok odniosła się do tej wypowiedzi wskazując, że orientacja seksualna nie jest zaburzeniem seksualnym i że w 1973 roku została wykreślona z listy zaburzeń przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne.

Bardzo interesującą wypowiedź dał lekarz spoza Warszawy, wskazując, że osoby transpłciowe mogą nadużywać lekarzy diagnostów i z związku z tym mogą zdarzać się pomyłki w diagnozie transseksualności. W swojej wypowiedzi wskazał również na zaburzenie psychiczne osób transpłciowych. Lekarz poprosił mnie o odniesienie się do jego uwag i wątpliwości, zatem w swojej odpowiedzi wymieniłam długą i wielopłaszczyznową diagnozę transseksualności oraz konieczność potwierdzenia jej z lekarzami wielu specjalności, w tym również specjalności psychiatrycznej. Odpowiadając, wskazałam również, że klasyfikacje chorób i zaburzeń psychicznych, zarówno ICD-10, jak i DSM-5 nie wymieniają transseksualizmu jako zaburzenia psychicznego.

Przedstawiciele samorządu lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego podkreślili, że – niestety – bardzo często partnerzy i partnerki osób heteroseksualnych są dyskryminowane w kontekście udzielenia informacji o stanie zdrowia ich bliskich, że nie dotyczy to wyłącznie osób nieheteroseksualnych. W swoich wypowiedziach wskazali również, że studenci medycyny zwykle nie chcą uczestniczyć w zajęciach z psychologii i bagatelizują tę konieczność. Samych zajęć, jak wskazali przedstawiciele, jest bardzo mało, i studentom wydaje się, że są im one niepotrzebne.

Dyskusja nad tematyką seminarium uwidoczniła konieczność nie tylko edukowania lekarzy, psychologów i pielęgniarek, lecz także ratowników medycznych, osób odpowiedzialnych za treści nauczania. Należy również skupić się na pracy nad zmianą sposobu myślenia o tematyce związanej z seksualnością człowieka. 

Izabela Jąderek

edzamieszczono: 2014.11.28

szukaj

menu

najnowsze teksty

najnowsze posty

linki sponsorowane

możesz pomóc

Zapisz się do grupy mailowej

publikacje

wspierają nas

polecane

twoja transKARTA

kalendarium

! Oddziały i grupy Trans-Fuzji

! spotkania indywidualne

# pomoc psychologiczna

dla osób transpłciowych:
- w Krakowie
- w Poznaniu
- w Trójmieście
- w Warszawie
- we Wrocławiu

* pomoc prawna

myśli i cytaty

Życie jest za krótkie, aby być niewolnikiem ludzkich oczekiwań. Nie warto powstrzymać się od działań z obawy przed krytyką innych.
Antony Hegarty

Trans-Fuzja w necie

transgenderyzm

Można rozumieć jako praktykę przekraczania norm związanych z płcią. W takim ujęciu osoba transgenderowa to ktoś, kogo prezentacja płciowości przynajmniej czasami jest odmienna od oczekiwań kultury, w jakiej ta osoba żyje.

transpłciowość

Różnymi wariantami transpłciowości są:

transwestytyzm

Tego się nie leczy, można tylko zaakceptować. Lekarz, który będzie utrzymywał, że Cię z tego wyleczy, nie wie o czym mówi. Leczyć można tylko fetyszyzm transwestytyczny.

należymy do

generowano:
0.2802 s
  kontakt@transfuzja.org użwamy cookies »  
fundacja na rzecz osób transpłciowych
 
login

hasło

zapomniane hasłozarejestrujzaloguj